Work Text:
மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. வால் டி'அர்ஜென்டன் ட்ராக் சேறும் தண்ணீரும் நிறைந்து காணப்பட்டது. 2012 WSK யூரோ தொடர். கார்டிங் உலகில் அந்த நாள், இன்று பலருக்கு ஒரு மறக்க முடியாத நாளாகும். மேக்ஸ் வெர்ஸ்டாப்பன் தன் காரின் ஸ்டீயரிங் சக்கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தான். மழை அவனது ஹெல்மெட்டின் முகக்கண்ணாடியை உடைத்திருந்தது.
அவன் முகம் கல் போல சிவந்திருந்தது. வெளித்தோற்றத்தில், அவன் ஒரு உணர்ச்சியற்ற, கோபமான போட்டியாளரைப் போலத் தெரிந்தான். ஆனால் உள்ளுக்குள்? பதினைந்து வயதான மேக்ஸால், இந்த மழைப் பந்தயத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தவித்தது மட்டுமல்லாமல், தனக்குள் புதிதாகப் பிறந்திருந்த சக்தியையும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
முன்னால், சில மீட்டர் தொலைவில், சார்லஸ் லெக்லெர்க் இருந்தார்.
இருவரும் முதல் இரண்டு இடங்களுக்காகக் கடுமையாகப் போராடிக் கொண்டிருந்தனர். சக்கரத்திற்குச் சக்கரம் மோதுவது போல. ஒருவர் முன்னேறினால், மற்றவர் உடனடியாகத் தாக்குவார். மழையின் காரணமாகப் ட்ராக் மிகவும் வழுக்கலாக இருந்தது. ஒரு சிறு தவறு கூட ஒரு பெரிய விபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
"வழி விடு, லெக்லெர்க்!" என்று மேக்ஸ் தனக்குள்ளேயே கோபமாக முணுமுணுத்தான்.
ஆனால் சார்லஸ் வழிவிடவில்லை. அவனது கார் மேக்ஸின் காருக்கு மிக அருகில் வந்தது. இருவரும் ஒரே நேரத்தில் தாமதமாக பிரேக் பிடித்தனர். டயர்கள் சேற்றில் சறுக்கின. உலோகச் சத்தம் கேட்டது. மேக்ஸின் முன் சக்கரம் சார்லஸின் பின் சக்கரத்தை லேசாகத் தொட்டது.
அடுத்த சில நொடிகளில், இருவரும் தடத்திலிருந்து விலகிச் சறுக்கினர். தடம் பள்ளமாக இருந்தது. எங்கும் சேறு. இரண்டு கார்களும் நின்றன.
மேக்ஸ் தன் ஹெல்மெட்டைக் கழற்றி எறிந்தான். மழை அவன் முகத்தில் பட்டது. கோபத்தில் அவன் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.
“இந்த முட்டாள்!” என்று அவன் கத்தினான்.
சார்லஸ் தன் காரிலிருந்து இறங்கினான். அவன் முகம் அருவருப்பும் சவாலும் கலந்திருந்தது. ஆனால் அவன் கண்களில் வேறு ஏதோ இருந்தது. ஒருவித ஈர்ப்பு. மேக்ஸைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அது அவனுக்கு எரிச்சலையும் கொடுத்தது.
"வெர்ஸ்டாப்பன், என் வழியை நீ துண்டித்துவிட்டாய்!" என்று சார்லஸ் கத்தினான். அவனது குரல் இளமையாக இருந்தாலும், கூர்மையாக இருந்தது. "எப்போதும் உன் காரியத்தைச் சாதித்துக்கொள்!"
மேக்ஸ் நெருங்கி வந்தான். அவன் சார்லஸை விடச் சற்று உயரமாக இருந்தான். அவர்கள் இருவரும் மழையில் நனைந்தபடி நின்றிருந்தனர்.
"எப்படிப் பின்வாங்க வேண்டும் என்று உனக்கு எப்போதாவது தெரிந்திருக்கிறதா?" மேக்ஸின் குரல் குளிர்ந்திருந்தது.
சார்லஸ் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு சவால் இருந்தது. "நீ என்னைப் பயமுறுத்த முடியாது. நீ உன் ஆல்பா வாசனையை என் மீது செலுத்தினாலும் நான் பயப்பட மாட்டேன்."
அந்த வார்த்தை மேக்ஸை உறைந்து போகச் செய்தது. சில வாரங்களுக்கு முன்புதான் அவன் முதன்முறையாக ஓர் ஆல்ஃபாவாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருந்தான். புதிதாகக் கிடைத்த தன் சக்தியை அவனால் இன்னும் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சார்லஸ் அருகில் இருக்கும்போது அது இன்னும் கடினமாக இருந்தது.
சில நிமிடங்களிலேயே, ஸ்டெவர்ட்ஸ் இருவரையும் தகுதி நீக்கம் செய்தனர். இருவரும் பாயிண்ட் இழந்தனர். அது மேக்ஸுக்கு ஒரு பெரும் அவமானமாக இருந்தது. அவன் தன் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான். அவனுள் இருந்த ஒரு சிறு பகுதி, மிகவும் மென்மையான ஒரு பகுதி – இந்தச் சண்டைக்கு 'வேண்டாம்' என்று சொன்னது. ஆனால் அவன் அதை உடனடியாக அடக்கிக்கொண்டான்.
சார்லஸ் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் கோபம் தெரிந்தபோதிலும், அவனுள் அந்தச் சிறுவனுக்கான ஒரு ஏக்கம் இருந்தது. எப்போதுமே அவனுள் இருந்த அந்த ஏக்கம்.
மழை இன்னும் கடுமையாகப் பெய்தது.
மேக்ஸ் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான். ஆனால், ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டும் அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது, ‘நான் இவனை மிகவும் நேசிக்கிறேன்… ஆனால் இவனை என் அருகில் வர விட முடியாது.’
“வா,” என்றான் மேக்ஸ் கண்டிப்புடன் கூறினான்.
சார்லஸ் ஒரு நொடி தயங்கினான், பிறகு எதிர்ப்பு காட்டாமல் அவனுடன் நடந்தான். இருவரும் பிட் ஏரியாவுக்கு பின்புறம், பழைய டயர் குவியல்களுக்கு அருகில் இருந்த ஒரு மறைவான இடத்திற்கு வந்தார்கள். மழை இங்கு சற்று குறைந்திருந்தாலும், துளிகள் இன்னும் விழுந்து கொண்டிருந்தன.
மேக்ஸ் சார்லஸைத் திருப்பி நிறுத்தினான். அவர்களுக்கு இடையில் சில அடிகள் மட்டுமே இருந்தது.
“என்னடா அது?” மேக்ஸ் கோபமாகக் கேட்டான். “நீ எப்பவும் இப்படித்தான் பண்ணுவியா?”
சார்லஸ் எரிச்சலுடன் சிரித்தான், “ஓஹ், இப்ப நான் தான் தப்பா? நீ தான் என் பின்னாடி மோதினாய், வெர்ஸ்டாப்பன்! ‘Inchident’ / ‘சம்பவத்தை’ பண்ணிட்டு இப்ப என்னை பழி போடுறியா?”
மேக்ஸின் கண்கள் சுருங்கின. 'சம்பவம்' என்ற வார்த்தை அவனை இன்னும் கோபப்படுத்தியது. சில மாதங்களுக்கு முன்பு அவர்கள் இருவரும் இதே போன்ற ஒரு சண்டையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அப்போது அவர்கள் இருவரும் பாயிண்ட் இழந்திருந்தார்கள்.
“நீ எப்பவும் என்ன சீண்டுறா, என்னைப் பின்தொடர்கிறாய். பின்வாங்க உனக்குத் தெரியாதா?” மேக்ஸின் குரல் உயர்ந்தது.
"என்ன விலகி போ சொல்ல நீ யாரு?" சார்லஸ் ஒரு அடி முன்னே வைத்தான். அவனது முகம் இப்போது மேக்ஸின் முகத்திற்கு மிக அருகில் இருந்தது. "நீ என்ன வெறுக்கிற மாதிரி பாவ்லா காமிக்குற, ஆல்ஃபா, ஆனா உன் வாசனை... அது வேற மாதிரி சொல்லுது."
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு மேக்ஸ் உறைந்து போனான்.
சில வாரங்களுக்கு முன்புதான் அவன் ஆல்ஃபாவாக வெளிப்பட்டிருந்தான். அவனது வாசனை இன்னும் அடிக்கடி கட்டுப்பாட்டை இழந்து கொண்டிருந்தது. இப்போது, மழையில், கோபத்தில், மற்றும் சார்லஸுக்கு அருகில் இருக்கும்போது, அது இன்னும் சற்று வலுவாக வெளிப்பட்டது.
சார்லஸும் அதை உணர்ந்தான். அவனது ஒமேகா உள்ளுணர்வுகள் இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படவில்லை, ஆனால் மேக்ஸின் வாசனை அவனை அதிரச் செய்தது. அது கோபத்துடன் கலந்த ஒரு ஏக்க வலியாக இருந்தது.
"என் வாசனையைப் பத்தி பேசாதே," என்று மேக்ஸ் மென்மையான ஆனால் ஆபத்தான குரலில் சொன்னான். "நீ என்னை எப்பவும் எரிச்சல் படுத்துறே. ட்ராக்கிலும், இப்பவும்."
சார்லஸின் கண்கள் சற்றே இருண்டன. ஆனால் அவன் தன் அடாவடியான குணத்தைக் கைவிடவில்லை. “உண்மையை சொல்லு, மேக்ஸ். நீ என்னை வெறுக்கிறதா? இல்ல… வேற ஏதாவது?”
மழை அவர்கள் முகங்களில் விழுந்தது. அவர்களுக்கு இடையேயான காற்று கனமாக இருந்தது. கோபம் மெதுவாக வேறொன்றாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. ஆழமான, பயங்கரமான, அதே சமயம் இனிமையான ஒன்றாக.
மேக்ஸ் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்தான். அவனுள் இருந்த மென்மையான குணம் இப்போது வெளிப்படத் தொடங்கியது. ஆனால் அவன் அதை வெளிக்காட்ட விடமாட்டான்.
“நீ… எனக்கு ரொம்ப தொந்தரவா இருக்கியா,” அவன் மென்மையாகக் கூறினான். ஆனால் அவனது கண்கள் ஒரு நொடி சார்லஸின் உதடுகளைப் பார்த்துவிட்டு, பிறகு பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டன்.
சார்லஸ் அவனை நேராகக் கண்களைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் கோபம், வலி, அன்பு என எல்லாமும் நிறைந்திருந்தன. பல ஆண்டுகளாக அவன் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகள் வெடித்து வெளிவரத் தயாராக இருந்தன.
"தொந்தரவா?" சார்லஸின் குரல் உடைந்தது. "நான் உனக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கிறேனா? நீ என்னைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு தடவையும் என்னைத் தள்ளிவிடுற. ஆனா உன் வாசனை... அது என்னை அழைக்கிறது. ஏன் மேக்ஸ்? நீ ஏன் என்னைஅந்த அளவுக்கு வெறுக்கிறா?"
"நான் உன்னை வெறுக்கவில்லை!" என்று மேக்ஸ் கத்தினான். அவன் குரல் மழையின் நடுவே எதிரொலித்தது.
“பொய்!” சார்லஸ் ஒரு அடி முன்னே வைத்தான். “நான் ஒரு ஒமேகா என்பதால் நீ என்னை வெறுக்கிறாய், இல்லையா? எஎன்னைத் தொடக்கூட உனக்கு அருவெறுப்பா?”
அந்த வார்த்தைகள் மேக்ஸின் நெஞ்சைப் பிளந்தன. அவன் ஏதோ சொல்ல வாய் திறந்தான். ஆனால் முடியவில்லை.
அடுத்த நொடி, மேக்ஸ் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தான்.
அவனுடைய உதடுகள் மென்மையாகவும், கூச்சத்துடனும் சார்லஸின் உதடுகளில் பதிந்தன. அந்த முதல் முத்தம் மிகவும் மென்மையாக இருந்தது. நடுங்கும் உதடுகள். அச்சம் கலந்த துணிச்சல்.
சார்லஸ் உறைந்து போனான். அவனது கண்கள் விரிந்தன.
சார்லஸ் பதிலுக்கு முத்தமிடத் தொடங்கியதும், ஒரு நொடி கூட தாமதிக்கமல் மேக்ஸுக்குள் இருந்த ஆல்பா உள்ளுணர்வுகள் வெடித்துச் சிதறின. அவன் சார்லஸின் இடுப்பை இறுக்கமாகப் பற்றினான். அவனது பந்தய உடையின் துணி ஈரமாக இருந்தபோதிலும், அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றோடொன்று இறுக்கமாக அழுந்தின. அந்த முத்தம் ஆழமானது. தீவிரமானது. தாகம் கொண்டது.
மேக்ஸ் சார்லஸின் உதட்டைக் கடித்தான். சார்லஸ் முனகினான். அவனது கைகள் மேக்ஸின் மார்பை நோக்கிச் சென்றன. மழையில் நனைந்திருந்த அவர்கள் இருவரின் உடல்களும் ஒன்றோடொன்று உரசிக்கொண்டிருந்தன. இளமைப் பருவத்தின் அத்தனை ஆசைகளும், அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அத்தனை உணர்ச்சிகளும் அந்த முத்தத்தில் வெளிப்பட்டன.
அந்தத் தருணங்களில், எல்லாம் கச்சிதமாக இருந்தது. மழை, கோபம், ட்ராக்கும் எல்லாம் மறைந்துவிட்டன. மேக்ஸும் சார்லஸும் மட்டுமே அங்கே இருந்தனர்.
ஆனால் திடீரென்று… மேக்ஸ் உறைந்து போனான்.
அவனுக்குள் புதிதாகக் கிடைத்த ஆல்ஃபா சக்தி கிளர்ந்தது. நான் அவனைக் காயப்படுத்திவிடுவேனோ என்ற பயம் எழுந்தது. அப்பா ஜோஸின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது… அவருடைய குரல் அவன் காதுகளில் ஒலித்தது, “ரேஸிங் தான் முக்கியம். வேற எதுவும் இல்லை.”
மேக்ஸ் திடீரெனப் பின்வாங்கினான்.
சார்லஸின் தோள்களிலிருந்த அவனது கைகள் நடுங்கின. அவன் இன்னும் பலமாக அழுத்த விரும்பினான்... ஆனால் அது அவனையும் வலிக்கச் செய்ததால் அவனால் முடியவில்லை. அதனால் அவன் மெதுவாக, மிக மெதுவாக, தன் கைகளை விலக்கிக்கொண்டான். அந்த மெதுவான விலக்கல் இன்னும் அதிக வலியைத் தந்தது.
“நாம்… இது தவறு,” மேக்ஸின் குரல் உடைந்தது. “நான் இதைச் செய்யக்கூடாது. என்னால்… என்னால் முடியாது.”
சார்லஸ் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றான். அவனது உதடுகள் இன்னும் சிவந்து நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. “மேக்ஸ்…”
“இல்லை.” மேக்ஸ் தலையை அசைத்தான். அவனது கண்களில் பயமும் குழப்பமும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. “இனி என் அருகில் வராதே.”
அவன் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான். மழையில் அவன் தோள்கள் கூனிக் கிடந்தன. ஒவ்வொரு அடியும் அவனுக்கு வலித்தது. ஆனாலும் அவன் நிற்கவில்லை.
சார்லஸ் அங்கேயே நின்றான். மழை அவன் முகத்தில் விழுந்து, கண்ணீருடன் கலந்தது. அவன் இதயம் துண்டு துண்டாக நொறுங்கியது. "நான் ஒரு ஒமேகான்னு அவனுக்குத் தெரியும்ல? அப்புறம் எதுக்கு என்கிட்ட 'உன்னை வெறுக்கல'ன்னு பொய் சொல்லிட்டு, என்னை ஒரு குப்பை மாதிரி இங்கே விட்டுட்டுப் போகணும்.”
மேக்ஸ் மீண்டும் தன் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான். அவனது நகங்கள் உள்ளங்கைகளில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அவனுள் இருந்த மென்மையான உள்ளம் கதறியது. ஆனால் அவன் அதை அடக்கினான். தன் சிறுவயதுக் காதலை அவன் உள்ளுக்குள் ஆழமாகப் புதைத்தான். சார்லஸை மீண்டும் திரும்பிப் பார்க்கக் கூடாது என்று அவன் தீர்மானித்தான், ஒருவேளை அவனைப் பார்த்தாலும் கூட.
அன்றிலிருந்து... மேக்ஸ் வெர்ஸ்டாப்பன், சார்லஸ் லெக்லெர்க்கை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்கத் தொடங்கினான்.
— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —
2018, பார்சிலோனா டெஸ்ட் செஷன்.
காலைச் சூரியன் லேசாக ஒளிர்ந்தது. ட்ராக் இன்னும் சற்று குளிராக இருந்தபோதிலும், ஃபார்முலா 1 கார்களின் எஞ்சின் கர்ஜனை காற்றை அதிரச் செய்தது. ரெட் புல் மற்றும் ஆல்ஃபா ரோமியோ சாபர் அணிகள் கடுமையாகச் சோதனை ஓட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தன.
மேக்ஸ் தனது ரெட் புல் காரில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் முகம் கல் போல இறுகியிருந்தது. வெளித்தோற்றத்தில், அவன் உணர்ச்சியற்ற, அசைவற்ற, ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு உருவமாகத் தோன்றினான். ஆனால் உள்ளுக்குள்? அவன் உடல் மெதுவாகச் சூடாகத் தொடங்கியது. ருட் வரும் அறிகுறிகள் வெளிப்பட ஆரம்பித்தன. அவன் தனது வாசனை தடுப்பான்களை மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்தான்.
‘இப்போது ட்ராக்கில் இது தொந்தரவு கொடுக்கக் கூடாது.’ மேக்ஸ் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்
"இப்போது தள்ளு, மேக்ஸ்," என்று பொறியாளர் ரேடியோவில் கூறினார்.
"சரி," என்று மேக்ஸ் உணர்ச்சியற்ற குரலில் பதிலளித்தான்.
அதே நேரத்தில், சாபர் காரில் இருந்த சார்லஸ் லெக்லெர்க், புன்னகையுடனும் ஆனால் கண்களில் ஒரு சவாலுடனும் ட்ராக் பாதையில் அடியெடுத்து வைத்தான்.
முதல் சில சுற்றுகள் மிகவும் விறுவிறுப்பாக இருந்தன. இருவரும் ஒரே ட்ராக் செக்டர் பாதையில் மோதிக்கொண்டனர். மேக்ஸ் டி.ஆர்.எஸ்-ஐ (DRS) இயக்கி சார்லஸைத் தாக்கினான்.
ஆகையால், சார்லஸ் விட்டுக்கொடுக்க மறுத்து, சக்கரத்திற்குச் சக்கரம் மோதினார். இரண்டு கார்களும் மணிக்கு 300 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் அருகருகே பறந்தன. "நகரு, வெர்ஸ்டாப்பன்!" என்று சார்லஸ் ரேடியோவில் கோபமாகக் கத்தினான். அவன் குரலில் அந்தப் பழைய முரட்டுத்தனம் இருந்தது.
மேக்ஸ் பதிலுக்குப் புன்னகைக்கவில்லை. அவன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டான். "அவன் வழி விடல," என்று தன் இன்ஜினியரிடம் கூறினான்.
முதல் வளைவுக்கு முன்பு அவர்கள் மீண்டும் மோதிக்கொண்டனர். மேக்ஸ் உள்ளே நுழைய முயன்றான், ஆனால் சார்லஸ் வெளியே தள்ளினான். இரண்டு கார்களும் லேசாக உரசிக்கொண்டன. டயர்கள் வழுக்கின. இரண்டும் தடத்தை விட்டு வெளியேறும் நிலைக்கு மிக அருகில் வந்தன.
"ஃபக்!" என்று மேக்ஸ் ஆங்கிலத்தில் சபித்தான்.
செஷன் உடனடியாக ரெட் ஃப்ளாக் செய்யப்பட்டது. கார்கள் நின்றன. மேக்ஸ் தன் கையை ஸ்டீயரிங் வீலில் ஓங்கி அடித்தான். அவனது நெஞ்சு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அந்தப் பழைய கார்ட்டிங் நாட்கள்… அந்த மழை நாள் அவன் நினைவுக்குள் சட்டெனப் பாய்ந்தன. அதே உணர்வு மற்றும் எரிச்சல். ‘இவன் எப்பவுமே இப்படித்தான் என்னையே சீண்டுறான்.’
அவனுக்குள் இருந்த ருட் அறிகுறி இப்போது இன்னும் வலுப்பெற்றிருந்தது. அவன் உடல் சூடேறத் தொடங்கியது. ஆதிக்க உள்ளுணர்வுகள் தலைகாட்ட ஆரம்பித்தன. சார்லஸ் அருகில் இருந்ததால் அது இன்னும் மோசமாக இருந்தது. அவன் வாசனைத் தடுப்பானை இன்னும் இறுக்கமாகச் சரிசெய்துகொண்டான். ‘இதை கட்டுப்படுத்து, மேக்ஸ். இப்போ இது வேண்டாம்.’
சார்லஸ் தன் காரிலிருந்து இறங்கினான். அவன் ஹெல்மெட்டைக் கழற்றியபோது அவன் முகம் சிவந்திருந்தது. வெளித்தோற்றத்தில் அவன் கோபமாகவும் அடங்காதவனாகவும் தெரிந்தான். ஆனால் உள்ளுக்குள் அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பழைய வலி மீண்டும் வந்துவிட்டது.
பிட் லேனுக்குத் திரும்பியபோது இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். சார்லஸ் மேக்ஸை முறைத்துப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் வெறுப்பு இருந்தது. ஆனால் அதற்குப் பின்னால் வலியும் குழப்பமும் இருந்தன.
மேக்ஸ் அவனை ஒரு குளிர்ந்த பார்வையுடன் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றான். அவன் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. ஆனால் அவனது கைகள் இறுக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன.
பிட் லேனில் ஒரு கனத்த அமைதி நிலவியது. இரு அணிகளும் தங்கள் ஓட்டுநர்களைச் சுற்றி நின்றபோதிலும், இருவருக்கும் இடையிலான பதற்றத்தை யாராலும் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.
மேக்ஸ் தனது ஓட்டுநர் அறையை நோக்கி நடந்தான். இப்போது அவன் உடல் சற்று வலித்தது. ௫ட் வருவதற்கு இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருந்தன. ஆனால், அவன் சார்லஸைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அந்த உணர்வு தீவிரமடைந்தது. ‘அவனை உன்கிட்ட நெருங்கவே கூடாது. அவன் ஏற்கனவே ரொம்ப பண்ணிட்டான்.’
அவனை நோக்கி நடந்து சென்ற சார்லஸ், “என் பக்கமே வராதே, வெர்ஸ்டாப்பன்” என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான். ஆனால் அவன் மனம் வேறுவிதமாகச் சொன்னது.
சார்லஸ் தனது ஓட்டுநர் அறைக் கதவை மூடியபடியே ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். அறைக்குள் அமைதி நிலவியது. வெளியே கேட்ட சத்தமெல்லாம் இப்போது தொலைவில் கேட்பது போல் இருந்தது.
அவன் முதலில் தனது வாசனைத் தடுப்பானைக் கழற்றினான். அறை முழுவதும் ஒரு மெல்லிய அவனது ஒமேகா வாசனை பரவியது. அது இப்போது சற்று வலுவாக இருந்தது. ஹீட் வரப்போவதற்கான அறிகுறி. இன்னும் ஓரிரு நாட்கள் ஆகலாம்.
அவன் படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்தான். கண்களை மூடிக்கொண்டான். மேக்ஸின் குளிர்ந்த பார்வை உடனடியாக அவன் நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஏன் இன்னும் இப்படி உணர்கிறேன்?’
சார்லஸ் தன் தலைமுடியைப் பற்றினான். பல ஆண்டுகளாக அவன் அடக்கி வைத்திருந்த கேள்விகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் வெள்ளமெனப் பாய்ந்தன. அந்த மழை நாள் முத்தம். மேக்ஸ் முத்தமிட்டபோது காட்டிய பேரார்வம். பிறகு, திடீரென விலகிய அந்த மெதுவான, வலி நிறைந்த தள்ளுதல்.
“நீ என்னை முத்தமிட்டாய்… பிறகு ஏன் என்னைத் தள்ளினாய்?” என்று அவன் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான்.
அவனுக்குத் தெரிந்த செய்திகள் எல்லாம் அவன் மனதில் ஓடின. மேக்ஸ் வெர்ஸ்டாப்பன். அவன் எப்போதும் பீட்டாக்களுடன்தான் காணப்பட்டான். மாடல்கள், பீட்டா பெண்கள், சில சமயங்களில் பீட்டா ஆண்களுடனும்கூட. ஆனால் ஒரு ஒமேகாவுடனா? ஒருமுறை கூட இல்லை.
‘ஒரு ஆல்ஃபா ஏன் ஒரு பீட்டாவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்? என்னைப் போன்ற ஒரு ஒமேகாவைத் தேர்ந்தெடுக்காமல்?’ அந்த எண்ணம் அவனை வெட்கப்பட வைத்தது.
‘என்ன ஒரு புத்திசாலி.’ அவன் மேக்ஸைப் பற்றி கிண்டலாக நினைத்தான்.
அவன் எல்லாவற்றையும் அலசி ஆராயும் குணம் கொண்டவன். ஆனால் இந்த ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் அவன் தன்னை முட்டாளாக உணர்ந்தான்.
"நீ ஒரு முட்டாள், சார்லஸ்," என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான். "அந்த மழை நாளில் உன்னை முத்தமிட்டவன், இப்போது உன்னைப் பார்க்கக்கூட விரும்பவில்லை. அவன் உன்னை வெறுக்கிறான். உன் ஒமேகா வாசனையை அவன் வெறுக்கிறான். அதனால்தான் அன்று அவன் உன்னைத் தள்ளிவிட்டான். அதனால்தான் இப்போதும் அவன் உன்னைத் தள்ளிவிடுகிறான்."
அவன் உடல் சூடாகிக்கொண்டிருந்தது, அது அவனது ஹீட் வருவதற்கான அறிகுறி என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். மேக்ஸின் வாசனைத் தடுப்பான்கள் இருந்தபோதிலும், இன்றும் அவனால் ஆல்ஃபாவின் லேசாக வாசனையை நுகர முடிந்தது. அது அவனை இன்னும் அதிக துன்பத்தில் ஆழ்த்தியது. அவன் உடல் வலித்தது, இதயமும் வலித்தது.
அதே நேரத்தில், மேக்ஸின் ஓட்டுநர் அறை...
மேக்ஸ் ஜன்னல் ஓரம் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் தன் தாடையை இறுக்கமாகக் கடித்தான். இப்போது அவன் உடல் சற்று அதிகமாகவே சூடாக இருந்தது. ௫ட் வருவதற்கான அறிகுறிகள் தெளிவாக இருந்தன. அவன் தன் வாசனைத் தடுப்பானை மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்தான்.
‘கட்டுப்படுத்து. அவனை நினைக்காதே.’
ஆனால் அவன் மனம் அவனை விடவில்லை. சார்லஸின் கோபமான பார்வை, அவனது வாசனையின் மங்கலான சுவடு என அனைத்தும் அவனைத் திடுக்கிடச் செய்தன. அவனுள் இருந்த மென்மையான பகுதி இப்போது வலித்தது. தனக்குத்தானே நினைவூட்டிக்கொண்டே, அவன் அதை வன்மையாக அடக்கினான்.
‘நான் அவனைக் காயப்படுத்த மாட்டேன். திருப்பியும் அந்தத் தவறை செய்ய மாட்டேன்.’
மாலை நேரம், பாட்டாக்
சார்லஸ் வெளியே நடந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு சாதாரனப் புன்னகை இருந்தது, ஆனால் அவனது கண்கள் தானாகவே மேக்ஸைத் தேடின. அவன் ரெட் புல் ஹாஸ்பிடாலிட்டிக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தான்.
மேக்ஸ் அவனைப் பார்த்தான். ஒரு கணம். பிறகு அவன் திரும்பினான், அதே சமயம் அவனது உடலும் இறுகியது. சார்லஸின் வாசனைத் தடுப்பான்கள் வழியாகவும், அவனது மங்கலான வாசனை அவனைத் தொந்தரவு செய்தது.
சார்லஸ் தன் அறைக்குத் திரும்பினான். கதவை மூடிவிட்டு, அவன் சுவரில் சாய்ந்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.
‘ஏன் இன்னும் இப்படி வலிக்குதுன்னு தெரியல. அவனுக்கு என்ன பிடிக்கல. என்னைக்குமே புடிச்சதில்லை. நான் இன்னும் அந்த முட்டாள் ஒமேகாவா தான் இருக்கேன்… அவன மறக்க முடியாத ஒரு முட்டாள்.’
— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —
ஹோட்டல் அறையின் சுவரில் இருந்த கடிகாரம் அதிகாலை 1:16 மணியைக் காட்டியது. வெளியே, பார்சிலோனாவின் இரவு விளக்குகள் மங்கலாக ஒளிர்ந்தன. ஆனால் மேக்ஸ் வெர்ஸ்டாப்பனுக்கு, அந்த அறை உலகின் மிகப்பெரிய சிறைச்சாலை போலத் தோன்றியது. அவன் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது முழங்கால்கள் இறுகியிருந்தன. அவன் தலை குனிந்திருந்தது. அவனது உடல் சூடாகத் தொடங்கியது. ௫ட் வருவதற்கான முதல் அறிகுறிகள் தென்பட்டன. ஆனால் இப்போது அது உடல் வலியை விட மன ரீதியான வலியாகவே இருந்தது.
“நான் என்ன செஞ்சிருக்கேன்…” என்று அவன் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான்.
பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன... அந்த மழை நாளிலிருந்து இன்றுவரை. அவன் எத்தனை முறை சார்லஸை காயப்படுத்தியிருப்பான்? அந்த முத்தத்திற்குப் பிறகு, அவன் மெதுவாக அவனைத் தள்ளிவிட்ட அந்தத் தருணம், இன்றும் அவன் இதயத்தைப் பிழிந்தது. சார்லஸின் கண்களில் இருந்த அதிர்ச்சி, வலி, குழப்பம் ஆகியவை இன்றும் அவன் கண்முன் மின்னின. “நான் ஒரு முட்டாள். ஒரு கோழை.”
மேக்ஸ் எழுந்து ஜன்னல் அருகே சென்றான். இருளில் தெரிந்த நகரத்தை அவன் பார்த்தான். அவனது அப்பா ஜோஸின் முகம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. "ரேஸிங்தான் உன் வாழ்க்கை. வேறு எதுவும் இல்லை," அவருடைய வார்த்தைகள் இப்போது அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றின.
"அப்பா, இனி நான் உங்களுக்குப் பயப்பட மாட்டேன்," என்று மேக்ஸ் மென்மையாகக் கூறினான். "நான் ரேஸிங்காக மட்டுமே வாழப் போறதில்ல."
அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். பீட்டா பெண்களுடனும் ஆண்களுடனும் தனக்கிருந்த உறவுகளைப் பொதுவெளியில் பறைசாற்றியதெல்லாம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. புகைப்படங்கள், செய்தித்தாள் கட்டுரைகள், விளம்பரப் பதிவுகள். எல்லாமே ஒரு பொய். எல்லாமே ஒரு நாடகம்.
"நான் அவங்கள தொட்டதே இல்ல," என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான். "அது எல்லாம் விளம்பரம்தான். எல்லாம் கேமராவுக்காகத்தான். உண்மையில்... நான் யாரையும் என் பக்கத்துல வரவிட்டதே இல்ல."
ஏனென்றால், அவன் இதயம் ஏற்கெனவே சார்லஸ் லெக்லெர்க்கால் நிறைந்திருந்தது.
அவனுடைய சிறுவயதிலிருந்தே, அந்த மழை நாள் முத்தம், சார்லஸும் அவனை விரும்புகிறார் என்பதை அவனுக்கு உணர்த்தியது. அவன் இதயம் அந்த ஒருவருக்காகவே துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கே வேறு யாருக்கும் இடமில்லை. யாராவது அவனை நெருங்க முயன்றால், அவன் உடனடியாக அவர்களைத் தள்ளிவிடுவான். ஏனென்றால், அந்த இடம் ஏற்கெனவே ஒருவரால் நிரம்பியிருந்தது.
ஆனால், அவன் அந்த ஒருவரைத்தான் மிகவும் காயப்படுத்தியிருந்தான்.
“நான் உன்ன மெதுவாவும் கொடூரமாவும் காயப்படுத்திட்டேன், சார்லஸ்...” அவன் குரல் உடைந்தது. “நீ என்ன காதலிச்ச... நான் உன்ன முத்தமிட்டேன்... அப்புறம் உன்ன தள்ளிவிட்டேன். நான் எப்படி இப்படிப்பட்ட ஒரு மனுஷனா மாறினேன்?”
ரட்டின் வெப்பம் இப்போது அவன் உடல் முழுவதும் பரவியது. ஆல்ஃபா உள்ளுணர்வுகள் தூண்டப்பட்டன. சார்லஸின் முகம் அவன் மனதில் இருந்தது. அவனது வாசனையின் மிகச்சிறிய சுவடு கூட இப்போது அவனைப் பைத்தியமாக்கியது.
மேக்ஸ் தன் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்தான். பிறகு சட்டென்று எழுந்து நின்றான். “போதும்... இது இதோட இன்னைக்கே முடியணும்.”
இது ஒரு மோசமான யோசனை என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவனால் நிறுத்த முடியவில்லை. டிராக் இன்சிடெண்ட் பற்றிப் பேசுவதற்கு அது ஒரு பொய்யான சாக்குப்போக்கு. உள்ளுக்குள் இருந்த உண்மையான காரணம் வேறொன்று. அவன் சார்லஸைப் பார்க்க வேண்டும். அவன் அருகில் இருக்க வேண்டும். அவனது வாசனையை நுகர வேண்டும்.
அவன் ஹோட்டல் லாபிக்குள் நுழைந்தான். இரவு நேர வரவேற்பாளர் ஒரு இளம் பீட்டா பெண். மேக்ஸைப் பார்த்ததும் அவள் கண்கள் விரிந்தன. “நீங்க... நிஜமாவே... மேக்ஸ் வெர்ஸ்டாப்பனா?!”
மேக்ஸ் லேசா தலையசைச்சு அவளுக்கு தன் மரியாதையைத் தெரிவிச்சான். மேக்ஸ் தனது வழக்கமான அமைதியான முகபாவனையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முயன்றான். ஆனால் இப்போது அது பலிக்கவில்லை. அந்தப் புன்னகை மிகவும் மோசமாக இருந்தாலும், அவன் தர்மசங்கடமாகப் புன்னகைத்தான்.
அப்புறம் ஒரு சின்ன சிரிப்போட, "ம்ம்... நான் அந்த அளவுக்குப் பிரபலமானவன் போல," என்றான். ஆனால் அடுத்த நொடியே, அவனது உடைந்த குரலில், "எனக்கு... ஒரு சின்ன உதவி வேணும்," என்று கேட்டான். அவனது கண்கள் சற்றே களைப்பாக இருந்தன. "ஆல்ஃபா ரோமியோ சாபர் டீம்... இந்த ஹோட்டல்ல தான் தங்கியிருக்காங்களா? ... சார்லஸ் லெக்லெர்க்கோட ரூம் நம்பர் உங்களுக்குத் தெரியுமா?"
அந்தப் பெண் சற்றுத் தயங்கினாள். “ஐயா, அது... கொஞ்சம் கஷ்டம்.”
மேக்ஸ் தன் கையை நீட்டி அவள் கையை மென்மையாகத் தொட்டான். அந்தத் தொடுதல் மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது. "தயவுசெயஞ்சு... இது ரொம்ப முக்கியம். நாங்க... ட்ராக்ல ஒரு சின்ன பிரச்சனை நடந்துடுச்சு, அத இப்பவே சரி செய்யணும். நீங்க என்னோட பெரிய ரசிகைன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியுது. கொஞ்சம் இந்த உதவிய மட்டும் பண்ண முடியுமா?"
அந்தப் பெண் வெட்கப்பட்டாள். இறுதியாக அவள் அவனுக்கு அறை எண்ணைக் கொடுத்தாள்.
லிஃப்ட்டில் ஏறியபோது மேக்ஸின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவன் தன் கைகளைப் பார்த்தான். அவை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. "இது ஒரு பெரிய தவறு," என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்.
ஆனால் அவன் கால்கள் நிற்கவில்லை. அவன் சார்லஸின் அறை இருந்த தளத்திற்கு நடந்தான்.
அவன் கதவின் முன் நின்றான்.
மேக்ஸ் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துக்கொண்டான். பிறகு அவன் தன் கையை உயர்த்தி... கதவை பலமாகத் தட்டினான்.
அதிகாலை 1:35 மணி.
மேக்ஸ் சார்லஸின் படுக்கையறைக் கதவின் முன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் கை நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவன் இதயம் படபடத்தது. அவன் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துக்கொண்டு மெதுவாகத் தட்டினான். முதலில் மென்மையாக. பிறகு சற்றே சத்தமாக.
உள்ளிருந்து சில விநாடிகள் அமைதி நிலவியது.
பிறகு கதவு திறந்தது.
சார்லஸ் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது தலைமுடி கலைந்து இருந்தது. அவன் முகம் சிவந்திருந்தது. அவனது கண்கள் தூக்கமின்மை, எரிச்சல் மற்றும் வலியின் கலவையாக இருந்தன. அவன் ஏற்கனவே ஹீட்ன் உணர்வின் ஆரம்ப அறிகுறிகளால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் சூடாகவும் வலியுடனும் இருந்தது. அவனால் தூங்க முடியவில்லை. "என்னடா இது? இந்த நேரத்துல யார் இப்படி…" சார்லஸ் தன் பேச்சை முடிக்கவில்லை. மேக்ஸைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் இறுகியது.
“வெர்ஸ்டாப்பன்?” சார்லஸ் உடனடியாகக் கதவை மூட முயன்றான், ஆனால் மேக்ஸ் முன்னே வந்து கதவைத் தடுத்தான்.
"ஒரு நிமிஷம்," என்றான் மேக்ஸ். அவனது குரல் வழக்கத்தை விட மென்மையாக இருந்தது. அவனது கண்கள்... அந்தப் பெரிய, நாய்க்குட்டி போன்ற கண்கள் சார்லஸைப் பார்த்தன. அதில் கோபம் இல்லை. ஒரு வேண்டுகோள் இருந்தது.
சார்லஸ் ஒரு கணம் தயங்கினான். அவனுள் இருந்த வலியும் கோபமும் போராடின. இறுதியாக அவன் பெருமூச்சு விட்டு கதவைத் திறந்தான். "உள்ள வா. ஆனா இரண்டு நிமிஷம் மட்டும்தான். அதுக்கு மேல இல்ல."
மேக்ஸ் உள்ளே நுழைந்தான். சார்லஸின் வாசனை அறைக்குள் மெலிதாகப் பரவியது. அவனது வாசனைத் தடுப்பான் இப்போது பலவீனமாக இருந்தது. மேக்ஸின் தடியின் ஆரம்ப வெப்பம் அதை இன்னும் தீவிரமாக்கியது.
“ட்ராக்ல இன்னைக்கு நடந்தது…” மேக்ஸ் தொடங்கினான். “நீ என் லைனை கட் பண்ணினாய். அது ரொம்ப ஆபத்தா இருந்தது. அதைப் பத்தி பேசத்தான் வந்தேன்.”
சார்லஸ் கசப்புடன் சிரித்தான். அவன் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டான். “ஓ… அதுக்குத்தான் இந்த நேரத்துல வந்தியா? உண்மையாவா, வெர்ஸ்டாப்பன்? நீ பொய் சொல்றதை நான் நம்பணும்னு எதிர்பார்க்கிறியா?”
மேக்ஸ் மௌனமாக இருந்தான். அவனது உணர்ச்சியற்ற முகமூடி சரியத் தொடங்கியது.
சார்லஸ் ஒரு அடி முன்னே வைத்தான். அவனது குரல் உயர்ந்தது. “நிறுத்து! நீயும் உன் முடிவே இல்லாத பொய்களும்! உனக்கு என்னைப் பிடிக்கலன்னு எத்தனையோ தடவை நீ நிரூபிச்சிருக்க... அதுமட்டும் இல்லாம நான் உன் பக்கத்துல இருந்தாலே உன்னால தாங்கிக்க முடியாது! அப்புறம் ஏன் இங்கே வந்த? என் ஹீட்-ஐ பார்த்து கேலி பண்ண வரியா? இல்ல… இன்னொரு சண்டைக்கா? இல்ல என்ன இன்னும் உடைக்கவா?”
“உனக்கு நான் எதை நிரூபிக்கணும்னு எனக்குத் தெரியல... ஆனா என் உயிர் மேல சத்தியமா என்னால உன்னை எப்பவுமே வெறுக்க முடியாது... நான் உன்னை என்னைக்குமே வெறுத்ததில்லை, என்னால வெறுக்கவும் முடியாது. உனக்கு பிடிக்குதோ இல்லையோ, இதுதான் உண்மை,” மேக்ஸ் மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.
“திருப்பவும் பொய்!” சார்லஸ் கத்தினான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. “அந்த மழை நாள் ஞாபகம் இருக்கா? நீதான் முதல்ல எனக்கு முத்தம் கொடுத்த. நானும் உனக்கு முத்தம் கொடுத்தேன். ஆனா அப்புறம்… மெதுவா என்னை தள்ளிவிட்ட. என்னை பாக்கவே மாட்டேன்னு சொல்லிட்டுப் போன. அன்னைல இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும் என்னை ஒரு அந்நியன் போல நடத்துற. இப்போ திடீர்னு எங்க வர்ற? உன்னோட உண்மையான நோக்கம் என்ன? என்ன வேணும் உனக்கு?”
மேக்ஸின் முகம் வலித்தது. அவன் கைகள் இறுகின.
அவனுள் இருந்த மென்மையான பகுதி இப்போது முழுமையாக வெளியே வந்து கொண்டிருந்தது. “நான்… பயந்துட்டிருந்தேன்,” என்றான் மேக்ஸ். அவன் குரல் உடைந்தது. “அப்போ நான் புதுசா ஆல்ஃபா-வா மாறின நேரம் உனக்கே தெரியும். என் இன்ஸ்டிங்க்ட்ஸை என்னால கட்டுப்படுத்த முடியல. நான் உன்ன காயப்படுத்திருவேனோன்னு பயந்தேன். என் அப்பா… ஜோஸ்… எல்லாமே ரேஸிங் மட்டும்தான்னு சொல்லுவாரு. ஆனா இப்போ… நான் இனிமே அவரப் பத்தி கவலைப்பட மாட்டேன்.”
"அதுனாலதான் என்னை மெதுவா தள்ளிவிட்டியா? அந்த மெதுவா விலக்கினாயா? இன்னும் என்னை கொன்னுட்டு இருக்கு, மேக்ஸ். நீ ஒரு ஒமேகான்றதுனால தான் என்னை தள்ளிவிட்டியோன்னு நான் நினைச்சேன்.”
“இல்லை!” மேக்ஸ் முன்னால் வந்தான். “நான் உன்னை…”
அவன் தன் பேச்சை முடிக்கவில்லை. அவர்கள் இருவரின் வாசனையும் அறையில் கலந்து, காற்றைக் கனமாக்கியது. மேக்ஸின்ருட் மற்றும் சார்லஸின் ஹீட் மோதிக்கொண்டன.
சார்லஸின் கண்கள் விரிந்தன. அவனது திமிர் பிடித்த தற்காப்பு மெதுவாக உடைந்தது. அதற்குப் பதிலாக, ஆறாத வலி வெளிப்பட்டது.
“நீ ஏன் என்னை இப்படி சித்திரவதை பண்ற?!” சார்லஸ் உடைந்த குரலில் கேட்டான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. “என்னை உன் பக்கத்துலயும் வரவிட மாட்ட, ஆனா என்னை விட்டும் போக மாட்ட. ஏன் எப்பவுமே இப்படி பண்ற... உனக்கு என்னதான் வேணும் மேக்ஸ்?!”
மேக்ஸ் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். அவன் உடல் இப்போது முழுமையாகச் சூடாகியிருந்தது. ௫ட் அவனை உள்ளே தள்ளினான். “நான்… நான்… உன்னை.” அவன் வார்த்தைகளை முடிக்கவில்லை. ‘நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்’ என்று சொல்ல அவன் இதயம் துடித்தது, ஆனால் அதை உரக்கச் சொல்ல அவன் கோழையாக இருந்தான்.
சார்லஸ் திடீரென முன்னோக்கிப் பாய்ந்தான். மேக்ஸின் வாசனை, அந்தத் தடுப்பானைத் தாண்டி ஊடுருவிய ஆல்ஃபா வாசனை, அவனை முழுமையாகக் கிளர்ச்சியூட்டியது. உண்மையான காரணத்தை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
“பேசுறதை நிறுத்து மேக்ஸ்... நீ அதை என்னைக்குமே சொல்லப் போறதில்லன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்,” சார்லஸ் உடைந்த குரலில் சொன்னான்.
அடுத்த நொடியே, அவன் மேக்ஸின் கழுத்தைப் பிடித்துத் தன் அருகில் இழுத்தான்.
முதலில் அது ஒரு கூச்சமான முத்தம். நடுங்கும் உதடுகள். அச்சம் கலந்த தைரியம். ஆனால் சில நொடிகளில் அது தாகமாக மாறியது. பல ஆண்டுகளாக அவன் அடக்கி வைத்திருந்த ஒரு தாகம். சார்லஸ் மேக்ஸின் உதட்டைக் கடித்தான். அவனது கைகள் மேக்ஸின் மார்பை நோக்கிச் சென்றன.
மேக்ஸ் ஒரு கணம் உறைந்து போனான். பிறகு அவனுக்குள் இருந்த அனைத்தும் வெடித்துச் சிதறின.
அவன் சார்லஸைச் சுவரில் இறுக்கமாகத் தள்ளினான். அவன் தன் இரு கைகளையும் உயர்த்திச் சுவரில் பிடித்தான். ஆதிக்கம் செலுத்தும் விதமாக, உடைமையுணர்ச்சியுடன். ஆனால் அவன் கைகள் நடுங்கின. அவனது உதடுகள் சார்லஸின் உதடுகளை ஆவேசமாகத் தாக்கின. அந்த முத்தம் ஆழமானதாகவும், மூர்க்கமானதாகவும், பேராவல் கொண்டதாகவும் இருந்தது. அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றோடொன்று இறுக்கமாக அழுந்தின. மேக்ஸின் முழங்கால் சார்லஸின் கால்களுக்கு இடையில் நுழைந்தது.
சில விநாடிகளுக்கு, எல்லாம் நன்றாக இருந்தது. உலகம் மறைந்தது. கோபம், பயம் மற்றும் மற்ற அனைத்தும் மறைந்தன. அவர்கள் இருவரும் மட்டுமே அங்கே இருந்தனர்.
ஆனால் திடீரென்று... மேக்ஸ் உறைந்து போனான்.
அந்தப் பழைய மழை நாளின் நினைவு ஒரு மின்னல் போல வந்தது. அந்த மெதுவான உந்துதல். அந்தப் பயம். தனது ஆல்ஃபா உள்ளுணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற பயம். சார்லஸைக் காயப்படுத்திவிடுவோமோ என்ற பயம்.
அவன் திடீரெனப் பின்வாங்கினான். "இது... நடக்கக் கூடாது," என்று மேக்ஸ் உடைந்த குரலில் சொன்னான். பயத்தில் அவன் கண்கள் விரிந்தன.
சார்லஸ் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றான். அவன் உதடுகள் இன்னும் சிவந்து ஈரமாக இருந்தன. "மேக்ஸ்..."
ஆனால் மேக்ஸ் அதற்குள் பின்வாங்கிவிட்டான். அவன் கண்களில் குற்றவுணர்ச்சி தெளிவாகத் தெரிந்தது. "இது தவறு. நா... நான் உன்ன திருப்பவும் காயப்படுத்த மாட்டேன்."
அவன் கதவைத் திறந்து வெளியேறினான். கதவு படாரெனச் சாத்தப்பட்ட சத்தம் அறையை அதிரச் செய்தது.
சார்லஸ் சுவரில் சாய்ந்தான். அவனது கால்கள் தள்ளாடின. ஹீட் திடீரெனக் கடுமையாகத் தாக்கியது. அவனது உடல் எரிந்தது, வயிறு இறுகியது. அவன் தரையில் உட்கார்ந்தான். கண்ணீர் வழிந்தது.
“நான்… ஒரு முட்டாள்,” என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கிட்டான். “எப்பவுமே பயந்துட்டே இருக்குற ஒரு கோழை ஆல்ஃபாவை காதலிச்ச ஒரு முட்டாள். வேற எந்த ஆல்ஃபா கிட்டயும் நான் உதவி கேட்க மாட்டேன். எனக்கு இதுவும் வேணும், இதைவிட அதிகமாவும் வேணும். இந்த ஹீட் வலியை நான் ஒருத்தனே தான் அனுபவிக்கணும், இது எனக்குக் கிடைச்ச தண்டனை.”
அவன் உதவி கேட்க வேண்டாம் என முடிவு செய்தான். தன் அறிவைப் பயன்படுத்தி, தன் வலியை அவனே ஆராய்ந்தான். ஆனால் அவன் உடல் கட்டுப்பாட்டை இழந்தது.
அதே நேரத்தில், அடுத்த அறையில், மேக்ஸ் தன் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். குளிரில் அவன் உடல் எரிந்து கொண்டிருந்தது. சார்லஸின் வாசனை இன்னும் அவனைப் பைத்தியமாக்கியது.
33 நிமிடங்கள்.
அவன் 33 நிமிடங்கள் தனக்குள்ளேயே போராடினான். தன் குற்றவுணர்ச்சியுடன். “திருப்பியும் அவன தனியா தவிக்க விட்டுட்டேன்” என்ற எண்ணம் அவனைக் கொன்றது. இன்னொரு ஆல்ஃபா சார்லஸ் தன்னைத் தொடுவான் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு நெஞ்சை அடைப்பது போல் ஒரு வலியை தந்தது.
இறுதியாக அவன் எழுந்தான். அவன் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவன் முகம் தன்னைத்தானே வெறுத்தது.
அவன் சார்லஸின் அறைக்குத் திரும்பினான். அவன் கதவைத் தட்டினான், ஆனால் மறுபுறத்திலிருந்து எந்தச் சத்தமும் வரவில்லை. அதனால் மேக்ஸ் ஆக்ரோஷமாகத் தட்டினான். இறுதியாக, ஒரு முழு நிமிடம் கழித்து,
சார்லஸ் கதவைத் திறந்தான். அவன் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவன் கண்கள் கலக்கத்துடன் இருந்தன.
இந்த முறை அவன் மேக்ஸை விடவில்லை. "இல்ல... இனி போகாதே," என்று சார்லஸ் உடைந்த குரலில் சொன்னான்.
மேக்ஸ் உள்ளே நுழைந்ததும், அடுத்த நொடியே சார்லஸ் அவனை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். இருவரும் மீண்டும் முத்தமிட்டுக்கொண்டனர், ஆனால் இந்த முறை முழுமையான பேரார்வம், கோபம், தாகம், வலியுடன்.
அவர்களின் உதடுகள் மோதிக்கொள்ள, கைகள் அவர்களின் உடல்களை ஆராய்ந்தன. அந்த இருவரின் வாசனைகளும் அறை முழுவதும் முழுமையாகக் கலந்தன.
இந்த முறை, அவர்கள் இருவரில் ஒருவரும் பின்வாங்கவில்லை, ஆனால் இப்போது எல்லாம் மாறப்போகிறது என்பதை அவர்கள் இருவரும் அறிந்திருந்தனர்.
அவர்களின் முத்தம் இப்போது தாகத்தால் பொங்கி வழிந்தது.
சார்லஸ் மேக்ஸின் கழுத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தான். அவர்களின் உதடுகள் ஒன்றையொன்று விட்டுப் பிரியாமல், தாகத்துடன் மோதிக்கொண்டன. மேக்ஸ் மெதுவாக சார்லஸைச் சுவரிலிருந்து விலக்கினான். ஒரு நொடிகூட முத்தத்தை நிறுத்தாமல், அவர்கள் இருவரும் தடுமாறியபடியே படுக்கையை நோக்கிச் சென்றனர்.
சார்லஸ், மேக்ஸின் கழுத்திலிருந்த வாசனைத் தடுப்பானைத் தன் கைகளால் பிடித்து ஒரே இழுப்பில் கிழித்தெறிந்தான். அந்தத் தடுப்பான் தரையில் விழுந்தது. மேக்ஸின் தூய ஆல்ஃபா வாசனையின் வலிமையான, இனிமையான, ஆழமான மணம் அறை முழுவதும் பரவியது.
மேக்ஸ் முனகினான். அவன் கைகள் சார்லஸின் இடுப்பை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டன. பிறகு, அவன் சார்லஸின் தடுப்பானையும் கிழித்தெறிந்தான். சார்லஸின் ஒமேகா வாசனை இப்போது வெப்பத்துடன் முழுமையாக மலர்ந்து, அவர்களைச் சுற்றிச் சுழன்றது.
"கடவுளே..." என்று மேக்ஸ் முணுமுணுத்தான். அந்த வாசனை அவனைப் பைத்தியமாக்கியது.
அவர்கள் பொறுமையின்றி மெதுவாகத் தங்கள் ஆடைகளைக் களையத் தொடங்கினார்கள். மேக்ஸின் டி-ஷர்ட் தரையில் விழுந்தது. பின்னால் சார்லஸின் சட்டை விழுந்தது. பேண்ட், உள்ளாடை... எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக நழுவின. இறுதியில், அவர்கள் இருவரும் முழு நிர்வாணமாக இருந்தனர்.
மேக்ஸ் மெதுவாக சார்லஸைக் கட்டிலில் தள்ளினான். அவன் மீது படுத்து, தன் முழு உடலாலும் அவனை மூடினான். அவர்களின் சூடான தோல்கள் ஒன்றோடொன்று அழுந்தின. மேக்ஸின் கனமான உடல், சார்லஸின் மெலிந்த உடலை முழுமையாக அழுத்தியது.
இம்முறை அவர்கள் இன்னும் ஆழமாக முத்தமிட்டனர்.
மேக்ஸ் தன் இடுப்பை அசைத்தான். அவனது கடினமான உறுப்பு சார்லஸின் வயிற்றுப் பகுதியில் உரசியது. சார்லஸ் மெல்ல முனகினான். அவன் தன் கால்களை மேக்ஸின் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கினான். அவர்கள் இருவரும் ஆவலுடனும், தேவையுடனும், பசியுடனும் ஒருவரையொருவர் உரசிக்கொண்டனர்.
"மேக்ஸ்..." சார்லஸ் முனகினான். அவனது கைகள் மேக்ஸின் முதுகைத் தடவின.
மேக்ஸ் தன் முகத்தை சார்லஸின் கழுத்தில் புதைத்தான். அவனது சுவாசம் வேகமாக இருந்தது.
அவன் ஒப்புக்கொள்ளும்போது மேக்ஸின் குரல் உடைந்தது, “நான்… நான் உன்னை காதலிக்கிறதை என்னைக்குமே நிறுத்தல… நான் உன்னை கெடுத்துருவேனோன்னு பயந்தேன்.”
அவன் மேக்ஸின் முடியைப் பிடித்து இழுத்தான். அவனது இடுப்பு மேக்ஸின் இடுப்புடன் உரசியது. சார்லஸ் உணர்ச்சிவசப்பட்டு முனகிக்கொண்டே பதிலளித்தான், “என்னை கெடுத்துடு மொன் ஷெரி… இந்தத் தடவை நிறுத்த மட்டும் செய்யாத. நீ என்னோடவே இருக்கிறதுதான் உனக்கு நல்லது.”
மேக்ஸ் தலையை உயர்த்தி சார்லஸைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் பல வருடக் காதல், பயம், மற்றும் ஆசை நிறைந்திருந்தன. அவன் சார்லஸின் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டான்; அந்த முத்தம் அவனது மறைந்திருந்த மென்மையை வெளிப்படுத்தியது.
அவன் ஒரு கையால் சார்லஸின் கன்னத்தை வருடினான். மற்றொரு கையால் அவனது இடுப்பை இறுக்கமாகப் பற்றினான். அவர்களின் உடல்கள் இன்னும் வேகமாக ஒன்றோடொன்று அழுந்தின. வெப்பம், வியர்வை, வாசனை அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்து அறை முழுவதும் நிறைந்தன.
இந்தத் தருணத்தில், பல ஆண்டுகளாகக் கட்டப்பட்டிருந்த சுவர்கள் நொறுங்கி விழுந்தன.
மேக்ஸ் சார்லஸை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். அவனது இதயம் சார்லஸின் இதயத்துடன் ஒருசேரத் துடித்தது.
இப்போது, முதல் முறையாக, அவர்கள் இருவரும்... உண்மையாகவே பாதுகாப்பாக உணர்ந்தார்கள்.
மேக்ஸ் சார்லஸின் உடலை மெதுவாக, ஆராதனையோடு பார்த்தான். அவன் கண்களில் பசியும், மென்மையும் கலந்திருந்தது.
“நீ… ரொம்ப அழகா இருக்க,” அவன் குரல் தழுதழுக்கச் சொன்னான்.
அவன் தலையைக் குனிந்து சார்லஸின் கழுத்தில் முத்தமிட்டான். பிறகு மெதுவாகக் கீழே இறங்கினான். அவனது உதடுகள் சார்லஸின் மார்பில் பதிந்தன. முதலில் அவன் மென்மையாக முத்தமிட்டான். பிறகு தன் நாவால் அதை வருடினான். சார்லஸின் உடல் நடுங்கியது.
மேக்ஸ் ஒரு மார்பகத்தைத் தன் வாயில் எடுத்து மெதுவாக உறிஞ்சத் தொடங்கினான். அவனது கற்பனையில், அங்கிருந்து இனிமையான பால் வழிவதாக அவன் நினைத்தான். அவனது வளரிளம் பருவ மூளை இப்போது முழுவதுமாக ஆசையில் மூழ்கியிருந்தது.
“இங்கிருந்து பால் வருவது போல் இருக்கிறது…” என்று அவன் முணுமுணுத்தான். பிறகு, அவன் இன்னும் ஆழமாக உறிஞ்சினான். ஒரு குழந்தை பால் குடிப்பது போல, அவன் தன் உதடுகளைக் குவித்து உறிஞ்சினான்.
“யோசிச்சு பாரு… இங்கிருந்து பால் வர்ற மாதிரி.” என்று அவன் வியப்புடனும் ஆராதனையுடனும் முணுமுணுத்தான். பிறகு, அவன் இன்னும் ஆழமாக உறிஞ்சினான். ஒரு குழந்தை பால் குடிப்பது போல, அவன் தன் உதடுகளைக் குவித்தபடி உறிஞ்சினான்.
முதலில் சார்லஸின் உதடுகளில் இருந்து ஒரு கூச்சமும் குழப்பமும் கலந்த சிரிப்பு வெளிப்பட்டது. பிறகு அவன் முனகத் தொடங்கினான். “மேக்ஸ்… அது… அது வேற மாதிரி இருக்கும்…”
மேக்ஸ் விடவில்லை. அவன் இன்னும் வேகமாக, ஆவேசமாக உறிஞ்சினான். அவனது உள்ளுணர்வு அவனை இன்னும் ஆழமாகத் தள்ளியது. சார்லஸ் தன் கைகளால் மேக்ஸின் தலையைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட முயன்றான், ஆனால் அவனது உடல் அந்த இன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டது.
மேக்ஸ் மற்றொரு மார்பகத்திற்கும் அதே கவனத்தைக் கொடுத்தான். அவன் தன் நாவால் அதைச் சுற்றி வந்தான். உறிஞ்சினான். சார்லஸின் உடல் வியர்வையில் நனைந்திருந்தபோது.
பிறகு அவன் கீழே இறங்கினான். அவனது வயிறு, தொப்புள் என எல்லா இடங்களிலும் முத்தமிட்டான். இறுதியாக அவன் சார்லஸின் கால்களுக்கு இடையில் இறங்கினான்.
சார்லஸ் வெட்கத்துடன் தன் கால்களைச் சேர்க்க முயன்றான். ஆனால் மேக்ஸ் மெதுவாக அவனது தொடைகளைப் பிரித்தான். “என்னைப் பார்க்க விடு,” என்று மேக்ஸ் மென்மையாகக் கூறினான். "நீ எனக்கு மட்டும் மட்டும்தான்."
அவன் தன் வாயை சார்லஸின் ஈரமான, சூடான இடத்தில் வைத்தான். முதலில் அவன் மென்மையாக நக்கினான். பிறகு தன் முழு வாயாலும் உறிஞ்சினான். அவன் தன் விரல்களை ஒன்றாகச் சேர்த்தான், முதலில் ஒன்று, பிறகு இரண்டு. இது அவனுக்கு முதல் முறையாக இருந்தாலும், அவனது உள்ளுணர்வு அவனை வழிநடத்தியது.
சார்லஸின் உடல் வளைந்தது. “ஆ… மேக்ஸ்!” அவன் குரல் உயர்ந்தது.
மேக்ஸ் தன் விரல்களை உள்ளேயும் வெளியேயும் அசைத்தான். அதே சமயம், அவன் வாய் சார்லஸின் மிகவும் உணர்ச்சிமிக்க பகுதியைச் சப்பியது. அவனது நாக்கு வேகமாகச் செயல்பட்டது. அந்த ஒலிகள் அறை முழுவதும் எதிரொலித்தன.
சார்லஸ் தன் கைகளால் மேக்ஸின் முடியைப் பற்றினான். ஒரு கை தள்ளியது, மற்றொன்று இழுத்தது. அவனது உடல் நடுங்கியது. “மேக்ஸ் நா… எனக்கு… எனக்கு வரப் போகுது…” அவன் விம்மிய குரலில் கூறினான்.
மேக்ஸ் விடவில்லை. அவன் தன் விரல்களை இன்னும் ஆழமாகவும் வேகமாகவும் அசைத்தான். அவன் வாய் இன்னும் கடுமையாக உறிஞ்சியது.
சார்லஸின் உடல் முழுவதும் இறுகியது. அவன் உரக்கக் கத்தினான். அவன் உடல் கடுமையாக நடுங்கியது. அவன் தனது முதல் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தான், வெதுவெதுப்பான திரவம் மேக்ஸின் வாயினுள் பீறிட்டுப் பாய்ந்தது.
மேக்ஸ் அனைத்தையும் விழுங்கினான். அவன் தலையை உயர்த்தியபோது அவன் உதடுகள் ஈரமாக இருந்தன. அவன் கண்கள் வியப்பு, அன்பு மற்றும் தாகத்தால் நிறைந்திருந்தன.
சார்லஸ் மூச்சுத்திணறலுடன் படுக்கையில் பின்னால் சரிந்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது. இப்போது அவன் முற்றிலும் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தான். அவனது புத்திசாலித்தனமான, அடாவடியான தற்காப்பு முற்றிலுமாக உடைந்துவிட்டது.
மேக்ஸ் அவன் மீது ஏறினான். அவன் தன் உதடுகளால் சார்லஸின் கண்ணீரைத் துடைத்தான். “நீ எனக்கு ரொம்ப முக்கியம்,” என்று அவன் மென்மையாகக் கூறினான். “நான் எப்போதுமே உன்னை இப்படி ஆராதிக்கத்தான் விரும்பினேன்.”
சார்லஸ் தன் கைகளால் மேக்ஸின் முகத்தை ஏந்தினான். அவனது கண்கள் இன்னும் ஈரமாக இருந்தன. “இன்னும் பக்கத்துல வா... என்கிட்ட இன்னும் பக்கத்துல வா,” என்று அவன் மென்மையான குரலில் கூறினான்.
அவர்களின் மென்மையான, ஆழமான முத்தம் நீண்ட நேரம் நீடித்தது. மேக்ஸ் சார்லஸின் உதடுகளை மென்மையாகக் கடித்தான். சார்லஸ் அவன் முதுகைத் தடவினான். அவர்களின் கைகள் கோர்த்துக் கொண்டன.
மேக்ஸ் சார்லஸின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். "நீ தயாரா இருக்கியா?" என்று அவன் மென்மையான குரலில் கேட்டான்.
சார்லஸ் தலையசைத்தான். அவன் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. "உன்னாலதான்... நான் தயாரா இருக்கிறேன்."
மேக்ஸ் தன் உடலை சார்லஸின் மீது நகர்த்தினான். அவன் ஒரு கையால் தன் ஆண்குறியைப் பிடித்து, அதை சார்லஸின் நுழைவாயிலில் மெதுவாகத் தேய்த்தான். சார்லஸின் உடல் நடுங்கியது. "நான் மெதுவா போறேன்..." என்றான் மேக்ஸ். "நான் உன்னை காயப்படுத்த மாட்டேன்."
அவன் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான். சார்லஸ் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான். வலியுடன் கூடிய ஒரு முனகல் அவன் உதடுகளில் இருந்து வெளிப்பட்டது. மேக்ஸ் உள்ளே நுழைந்த ஒவ்வொரு அங்குலமும் சார்லஸுக்கு ஒரு புதிய உணர்வைத் தந்தது.
“ஆ… மேக்ஸ்…” சார்லஸின் குரல் நடுங்கியது.
மேக்ஸ் அசையவில்லை. அவன் சார்லஸின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "நீ ரொம்ப கச்சிதமா இருக்க... மூச்சு விடு, செல்லம். நான் உன்னோட இருக்கேன்."
சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு, சார்லஸ் தளர்ந்தான். மேக்ஸ் மெதுவாகத் தன் இடுப்பை அசைக்கத் தொடங்கினான். முதலில் மிகவும் மெதுவாக. பிறகு, இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகவும் வேகமாகவும்.
அவர்களின் கண்கள் ஒன்றையொன்று சந்தித்தன. ஒவ்வொரு உந்தலுக்கும் சார்லஸ் முனகினான். மேக்ஸ் மீண்டும் அவனது உதடுகளைக் கவ்விக்கொண்டாள். அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் நனைந்திருந்தன.
"நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்," என்று மேக்ஸ் அவன் காதில் கிசுகிசுத்தாள். அவன் குரல் உடைந்தது. "எத்தனையோ காலமா... நான் உன்னை மட்டும்தான் காதலிச்சிட்டு இருக்கேன்."
சார்லஸின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. அவன் மேக்ஸின் முதுகை இறுக்கமாகத் தடவினான். "என்னை விட்டு… இனிமே எப்பவும் போயிடாத மேக்ஸ்…"
மேக்ஸ் தன் வேகத்தை அதிகரித்தான். ஒவ்வொரு உந்தலும் ஆழமாக இருந்தது. அவன் சார்லஸின் இடுப்பை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தான். ஆனால் அவன் கைகள் மென்மையாக இருந்தன. அவன் ஒரு கையால் சார்லஸின் முகத்தை வருடி, கண்ணீரைத் துடைத்தான்.
சார்லஸ் முழுமையாகச் சரணடைந்தான். அவன் தன் கால்களை மேக்ஸின் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கினான். அவனது புத்திசாலித்தனமான, அடாவடியான குணம் முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒரு மென்மையான, காம உணர்வுமிக்க ஒமேகாவாக மாறியது.
மேக்ஸின் ஆல்ஃபா முடிச்சு வீங்கத் தொடங்கியது. அவன் ஒரு இறுதி உந்துதலுடன் உந்தினான். சார்லஸ் உரக்கக் கத்தினான். அவன் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.
“எனக்கு வரப் போகுது.” என்றான் மேக்ஸ்.
அவனுடைய முடிச்சு அதற்குள் கச்சிதமாகப் பொருந்தியது. அவர்கள் இருவரும் ஒன்று சேர்ந்தனர். மேக்ஸ் சார்லஸை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். பல ஆண்டுகளாக அவர்கள் அடக்கி வைத்திருந்த வலி, அன்பு, குற்றவுணர்வு அனைத்தும் கண்ணீராக வெளிவந்து, இருவரும் அழுதனர்.
"நான் உன்னை எப்பவும் விட்டு போக மாட்டேன்," என்று மேக்ஸ் நடுங்கும் குரலில் சார்லஸின் காதில் கிசுகிசுத்தான். "நீ என்னோடவன் சார்லி. என் ஒமேகா."
சார்லஸ் அவனை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். அவன் உடல் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. "நான் உன்னோடவன் மேக்ஸ்... எப்பவும் உன்னோடவன்."
அவர்கள் இருவரும் அந்த முடிச்சினால் உடல்கள் பிணைக்கப்பட்டு, ஒருவரையொருவர் இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்தபடி அங்கேயே கிடந்தனர். மேக்ஸ் மென்மையாக சார்லஸின் தலைமுடியைக் கோதினான்.
சார்லஸ் தன் முகத்தை அவனுடைய மார்பில் புதைத்துக் கொண்டான். அந்த நொடியில், பல ஆண்டுகாலமாக தங்களுக்குள் இருந்த வலி மெல்ல மெல்ல குணமடைவதை அவர்கள் இருவருமே உணர்ந்தார்கள்.
முடிச்சு மெதுவாகத் தளர்ந்தபோது, இருவரும் ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி நீண்ட நேரம் அங்கேயே படுத்திருந்தனர். மேக்ஸ் சார்லஸின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். “வா போய் குளிக்கலாம், ரெண்டு பேரும் வேர்வையில நனைஞ்சு நாத்தமே அடிக்கிறோம்,” என்று அவன் மென்மையாகக் கூறினான்.
சார்லஸ் சோர்வாகத் தலையசைத்தான். அவர்கள் இருவரும் எழுந்து குளியலறைக்குச் சென்றனர். ஆனால் அவர்கள் குளியலறைக்குள் நுழைந்த உடனேயே, சார்லஸின் காம உணர்வு மீண்டும் தீவிரமடைந்தது. அவன் மேக்ஸைச் சுவரில் தள்ளி முத்தமிட்டான்.
“எனக்கு இன்னும் வேண்டும்…” என்றான் சார்லஸ், அவனது குரல் தாகத்துடன். “"என்னை முழுசா உன்னோடதாக்கிக்கோ மேக்ஸ்... இந்த முறை அந்த முடிச்சை வெளில எடுத்திடாத. .”
மேக்ஸ் ஒரு கணம் தயங்கினான். பிறகு அவன் சார்லஸை ஷவருக்கு அடியில் தள்ளினான். வெந்நீர் அவர்கள் உடல்களை நிரப்பியது.
இந்த முறை சார்லஸ் மேக்ஸைத் தன் உள்ளே நுழைத்தான். அவன் தன் கால்களைக் குறுக்காகப் போட்டுக்கொண்டு, மேக்ஸின் இடுப்பை இறுக்கமாகப் பற்றினான். மேக்ஸ் ஒரே உந்தலில் உள்ளே நுழைந்தான். அவர்கள் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் முனகினார்கள்.
தண்ணீர் அவர்கள் உடல்கள் வழியே பாய்ந்தபோது மேக்ஸ் வேகமாக அசைந்தான். சார்லஸ் சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு தன் இடுப்பைப் பின்னுக்குத் தள்ளினான். "இன்னும் வேகமா... மறுபடியும் எனக்குள் முடிச்சு போடு," என்று அவன் கெஞ்சும் குரலில் சொன்னான்.
மேக்ஸ் அவனது இடுப்பை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, மேலும் ஆழமாக உட்செலுத்தினான். அவனது முடிச்சு மீண்டும் வீங்கி, சார்லஸுக்குள் முழுமையாகப் பொருந்தியது. அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக இணைந்தனர். இன்பத்திலும் விடுதலையிலும் சார்லஸ் உரக்கக் கூச்சலிட்டான். “நான் உன்னோடவன் ஆல்ஃபா… முழுசா உன்னோடவன் தான்,” என்று சார்லஸ் நடுங்கும் குரலில் கூறினான்.
மேக்ஸ், அமைதியின் கோட்டையைப் போலத் தன் கைகளை உயர்த்தியபடி, அவனைப் பின்னாலிருந்து அணைத்து, சார்லஸின் நெஞ்சில் ஒரு நங்கூரம் போல, திடமான தரை போல அது ஆழமாகப் பதியும் வரை, தேவைப்பட்டால் ஆயிரம் முறையும், இன்னும் ஆயிரம் முறையும் சொல்லத் தகுந்த அந்த ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னான். “நீ என்னோடவன், என் அன்பே. என் ஒமேகா. என் எல்லாமே.”
அவர்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் ஒன்றாக நின்று, ஷவரின் வெந்நீர் தங்கள் உடல்கள் மீது பாய்வதை அனுமதித்தனர்.
பிறகு அவர்கள் படுக்கைக்குத் திரும்பினார்கள். சார்லஸ் தன் படுக்கையிலிருந்து தலையணைகளையும் போர்வைகளையும் எடுத்து ஒரு சிறிய கூட்டை உருவாக்கினான். அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பது அவனது உள்ளுணர்வு. மேக்ஸ் புன்னகையுடன் அவனைப் பார்த்தான்.
"இது என் கூட்டிற்கான கயிறா?" என்று சார்லஸ் கூச்சத்துடன் கேட்டான்.
பிறகு அவர்கள் படுக்கைக்குத் திரும்பினார்கள். சார்லஸ் தன் படுக்கையிலிருந்து தலையணைகளையும் போர்வைகளையும் எடுத்து ஒரு சிறிய கூட்டை உருவாக்கினான். அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பது அவனது உள்ளுணர்வு. மேக்ஸ் புன்னகையுடன் அவனைப் பார்த்தான்.
"என் கூட்டுக்கு வரியா ?" என்று சார்லஸ் கூச்சத்துடன் கேட்டான்.
மேக்ஸ் உள்ளே ஏறி அவனை அணைத்துக்கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் முகர்ந்து பார்த்தனர், தங்கள் முகங்களை ஒருவருக்கொருவரின் கழுத்துகளிலும், மார்புகளிலும், முகங்களிலும் புதைத்துக்கொண்டனர். அவர்களுடைய வாசனைகள் கச்சிதமாகக் கலந்தன.
பிறகு மேக்ஸ் சார்லஸின் உதடுகளில் முத்தமிட்டாள். "வழக்கமா இந்த நேரத்துல என்ன செய்வியோ அதை போய் செய் சார்லஸ்... சோம்பேறி மாதிரி இருக்குதே," என்று மேக்ஸ் மென்மையாகக் கூறினாள்.
சார்லஸ் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். "மேக்ஸ்... இப்போ வேண்டாமே..."
"ஆமா," மேக்ஸ் புன்னகைத்தான். "உன்னை முழுசா பார்த்துக்கணும்னு எனக்கு ஆசையா இருக்கு. உன்னோட எல்லாமே என் பொறுப்புதான்."
அவர்கள் குளியலறை கண்ணாடியின் முன் நின்றார்கள். சார்லஸ் தனது கிரீம்களையும் சீரம்களையும் ஒழுங்கமைத்தான். அவனது முகம் களைப்பாகவும் புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்தது.
மேக்ஸ் அவனுக்குப் பின்னால் நின்றான். அவனது கைகள் சார்லஸின் இடுப்பைப் பற்றிக்கொண்டன. இப்போ நிறுத்தாதே... அப்படியே செய்…” என்று அவன் காதில் கிசுகிசுத்தான்.
சார்லஸ் நடுங்கும் கையால் கிளென்சரை எடுத்தான். அவன் அதைத் தன் முகத்தில் பூசியபோது, மேக்ஸின் உதடுகள் அவன் தோளில் உரசிச் சென்றன. அவனது கை மெதுவாகக் கீழே இறங்கி, சார்லஸை வருடியது.
"மேக்ஸ்..." என்று சார்லஸ் முனகினான்.
"கவனம் செல்லம்," என்று மேக்ஸ் புன்னகையுடன் கூறினான். "அடுத்து சீரம்."
சார்லஸ் சீரத்தைப் பூசினான். கண்ணாடியில் அவனது கண்கள் மேக்ஸின் கண்களைச் சந்தித்தன. இப்போது மேக்ஸின் கை மெதுவாக அசைந்தது. அவன் சார்லஸின் காதைக் கடித்தான்.
"மாய்ஸ்சரைசர்," மேக்ஸ் கனத்த குரலில் சொன்னான்.
சார்லஸ் நடுங்கும் கைகளால் மாய்ஸ்சரைசரை எடுத்தான். அவன் உடல் மீண்டும் சூடாக உணர்ந்தது. மேக்ஸ் அவனைப் பின்னாலிருந்து இறுக்கமாக அணைத்து, மென்மையாக வருடினான்.
இறுதியாக, சார்லஸ் எல்லாவற்றையும் முடித்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
மேக்ஸ் திரும்பி அவனை அணைத்துக்கொண்டான்.
அவர்கள் படுக்கைக்குத் திரும்பினார்கள். சார்லஸ் உருவாக்கியிருந்த கூட்டில் இருவரும் படுத்துக்கொண்டார்கள். மேக்ஸ் சார்லஸைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, ஒருவருக்கொருவரின் வாசனையை நுகர்ந்தார்கள்.
"எனக்குப் பயமாக இருக்கிறகு," என்று சார்லஸ் மென்மையாகக் கூறினான். "நாளை என்ன நடக்குமோ."
மேக்ஸ் அவன் தலைமுடியை வருடினாள். "நாம ஒன்னா இருப்போம். அதுதான் முக்கியம்."
அவர்கள் இருவரும், உணர்ச்சி ரீதியாகச் சோர்வடைந்திருந்தாலும், அமைதியுடன் உறங்கிப் போனார்கள். அது, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு இறுதியாகத் தங்கள் வீட்டைக் கண்டடைந்தது போல இருந்தது.
— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —
காலை 6:47 மணி.
ஹோட்டல் அறைத் திரைச்சீலைகள் வழியே சூரிய ஒளி ஊடுருவியது. சார்லஸ் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான். அவன் உடல் இன்னும் களைப்பாகவே இருந்தது. வெப்பத்தின் மிச்சங்கள் அவன் உடலில் இன்னும் தங்கியிருந்தன.
தன் சுற்றுப்புறத்தை முதலில் உணர்ந்தவன் அவனே. அவன் தன் கைகளால் உருவாக்கிய கூட்டிற்குள் இருந்தான். தலையணைகள், போர்வைகள், அவனது சட்டைகள் என அனைத்தும் அவனைச் சுற்றியிருந்த ஒரு சிறிய கூண்டாக இருந்தன.
ஆனால் அவன் தனியாக இல்லை.
மேக்ஸின் கனமான கை அவனது இடுப்பை இறுக்கமாகச் சுற்றியிருந்தது. சார்லஸ் ஒரு சின்னக் கரண்டியைப் போல மேக்ஸின் மார்போடு அழுந்தினான். மேக்ஸின் முகம் அவனது தோளில் புதைந்திருந்தது. அவனது வாயிலிருந்து லேசான உமிழ்நீர் சார்லஸின் தோளில் வழிந்தது.
சார்லஸ் உறைந்து போனான். ‘இது… என்ன கனவா?’
அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. நேற்றிரவு நடந்த அந்த முத்தங்கள், அந்தத் தொடுதல்கள், அந்த இறுக்கம், அந்தக் கண்ணீர்த் துளிகள்... எல்லாம் ஒரு பயங்கரமான கனவு போலத் தோன்றியது.
மேக்ஸ் இங்கே இருப்பான் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. தான் உறங்கிய பிறகு, மேக்ஸ் எழுந்து, நேற்றிரவு எதுவும் நடக்காதது போல் பாசாங்கு செய்து சென்றுவிடுவான் என்று அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால் இப்போது... மேக்ஸ் இங்கே இருந்தான். அவனை இறுக்கமாக அணைத்தபடி, அவன் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
சார்லஸின் கண்கள் விரிந்தன. அவன் மெதுவாக நகர முயன்றான், ஆனால் மேக்ஸின் கை தானாகவே இறுகியது. அவன் சார்லஸை இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்தான். மேக்ஸின் மூச்சு அவன் கழுத்தில் பட்டது.
அந்த உணர்வு சார்லஸின் ஒமேகா உள்ளுணர்வைத் தூண்டியது.
அவன் தன் முகத்தை மேக்ஸின் கழுத்தில் புதைத்தான். அவன் தன் வாசனையை முழுவதுமாக வெளியேற்றி, மேக்ஸின் வாசனையைத் தன் உடல் முழுவதும் பரப்பினான். அவன் தன் கைகளை மேக்ஸின் மார்பின் மீது ஓட்டினான். அந்த வாசனையை அவனது தோள்பட்டை, கன்னம், வயிறு ஆகியவற்றில் பரப்பினான். அது, தன் ஆல்ஃபாவை அவன் மீது முழுமையாகத் தனதாக்கிக் கொள்ளும் ஒமேகாவின் உள்ளுணர்வின் ஒரு ஆழ்மனச் செயல்.
மேக்ஸ் மெதுவாக நகர்ந்தான்.
மேக்ஸ் மெதுவாக அசைந்து தன் கண்களைத் திறந்தான். முதலில் தன் கைகளில் சூட்டை உணர்ந்தான். சார்லஸ் அவன் மார்போடு இறுக்கமாக அணைக்கப்பட்டிருந்தான். அவன் ஒரு சிறிய கரண்டி போலக் கிடந்தான்.
மேக்ஸின் கண்கள் மென்மையடைந்தன. அவன் உதடுகளில் ஒரு சிறு புன்னகை பரவியது.
"நீ இன்னும் இங்கேயே இருக்கிறாயா?" சார்லஸ் உண்மையைச் சொன்னான், ஆனால் அது மெல்லிய, நடுங்கும் குரலில் ஒரு கேள்வியாக வெளிவந்தது. அவன் கண்களில் பயம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. "நான்... அதெல்லாம் ஒரு கனவுன்னு நினைச்சேன். நீ முழிச்சுகிட்டு நீ பண்ண தப்பை உணர்ந்து என்னை விட்டுட்டு போயிடுவியோன்னு நெனச்சேன்."
மேக்ஸ் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் தன் பிடியை இறுக்கினான். பிறகு திடீரென்று சார்லஸை மென்மையாகவும் உறுதியாகவும் திருப்பினான். ஆச்சரியத்தில் சார்லஸின் கண்கள் விரிந்தன.
"மேக்ஸ்... என்ன செய்யுற?" என்று அவன் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.
அவன் சார்லஸை முழுவதுமாகத் தன் கீழ் இழுத்துக்கொண்டான். பிறகு அவன் தன் முகத்தை சார்லஸின் கழுத்தில் புதைத்து, ஆழமாக மூச்சை உள்ளிழுத்தான். அவன் ஆல்ஃபாவின் வாசனையை முழு பலத்துடன் வெளியேற்றி, அதை சார்லஸின் கழுத்தில் தேய்த்தான்.
“அய்யோ… விடு!” என்று சார்லஸ் சிரித்துக்கொண்டே கத்தினான். “நீ ஒரு பெரிய முட்டாள்! விடுடா, பெரிய மடையனே!”
ஆனால் அவன் குரலில் உண்மையான எதிர்ப்பு எதுவும் இல்லை. அவன் கைகள் மேக்ஸின் முதுகை வருடின. அவன் உடல் தானாகவே மேக்ஸின் உடலுடன் இன்னும் நெருக்கமாக அழுந்தியது.
சிரிக்காமல், மேக்ஸ் தன் முகத்தை சார்லஸின் மார்பில் புதைத்தான். அங்கும் தன் வாசனையைத் தேய்த்தான். பிறகு அவன் சார்லஸின் மணிக்கட்டுகளைப் பிடித்து, தன் முகத்தை உள்ளங்கைகளில் வைத்து, அவற்றை முகர்ந்தான். இறுதியாக, அவன் தொடைகளுக்குக் கீழே இறங்கி, மென்மையாக முத்தமிட்டபடியே அந்த வாசனையை அங்கும் பரப்பினான்.
சார்லஸின் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. அவன் கண்கள் கலங்கியிருந்தன.
“மேக்ஸ்…” அவன் குரல் தழுதழுத்தது.
மேக்ஸ் தன் தலையை உயர்த்தினான். அவன் கண்கள் சார்லஸின் கண்களைச் சந்தித்தன. பிறகு அவன் சார்லஸின் உதடுகளை ஒரு ஆழமான, மெதுவான முத்தத்தில் இழுத்தான். இந்த முத்தத்தில் தாகம் இல்லை. ஆனால், பல ஆண்டுகளாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு காதல் இருந்தது.
அவர்கள் முத்தத்தை நிறுத்திவிட்டு, ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி படுத்துக்கொண்டனர். மேக்ஸ் ஒரு கையால் சார்லஸின் கன்னத்தை வருடினான்.
சார்லஸின் கண்களில் இன்னும் பயம் இருந்தது. "அது எல்லாம் உண்மையா?" என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கேட்டான். "நீ இங்க இருப்பன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை... அது ஏதோ ஒரு ஹீட் கனவுன்னு நினைச்சேன்."
மேக்ஸ் அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அவனது குரல் மிகவும் மென்மையாக இருந்தது. "நான் இனிமே எங்கேயும் போகப் போறதில்லை சார்லஸ். நான் எப்பவும் உன்னோட இங்கேயே இருப்பேன்."
அவன் சார்லஸை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். அந்த அணைப்பில் பாதுகாப்பும், சோகமும், அன்பும் நிறைந்திருந்தன. மேக்ஸின் அபூர்வமான மென்மை இப்போது முழுமையாக வெளிப்பட்டது.
சார்லஸ் தன் முகத்தை அவன் மார்பில் புதைத்துக்கொண்டான். அவனது மனத்தடைகள் மெதுவாக உடைந்து கொண்டிருந்தன. அவனது இதயம், இன்னும் பயத்துடன் இருந்தாலும், இந்த மென்மையை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியது.
அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி நீண்ட நேரம் அங்கேயே படுத்திருந்தனர். வார்த்தைகள் எதுவும் பேசப்படவில்லை, அமைதியான மௌனம் மட்டுமே நிலவியது. மேக்ஸின் விரல்கள் சார்லஸின் முதுகை மென்மையாக வருடிக்கொண்டிருந்தன.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, மேக்ஸ் சார்லஸை மெதுவாகத் தன் மார்பின் மீது சாய்த்தான். சார்லஸ் தன் தலையை அவன் மார்பில் சாய்த்தபடி படுத்திருந்தான். மேக்ஸின் இதயத்துடிப்பு அவன் காதில் தெளிவாகக் கேட்டது.
மேக்ஸ் ஒரு கையால் சார்லஸின் தலைமுடியை மென்மையாக வருடினான். அவனது குரல் மிகவும் மென்மையாகவும், அதே சமயம் உறுதியாகவும் வெளிவந்தது. "சார்லஸ்… நான் உன்கிட்ட எல்லாமே சொல்லணும்."
சார்லஸ் மௌனமாக இருந்தான். அவன் தன் முகத்தை மேக்ஸின் மார்பில் இன்னும் ஆழமாகப் புதைத்தான்.
“கார்ட்டிங் நாட்களில் இருந்தே… நான் உன்னை விரும்பினேன்,” என்றான் மேக்ஸ். “நீ என் முதல் காதல். என் ஒரே காதல். ஆனால் நான் பயந்தேன். நான் ஆல்ஃபா ஆன பிறகு, என் உள்ளுணர்வுகள் என்னை கட்டுப்படுத்தாது என்று பயந்தேன். உன்னை காயப்படுத்திவிடுவேன் என்று பயந்தேன். அதனால்தான் அந்த மழை நாளில் உன்னை மெதுவாக தள்ளினேன். இரண்டாவது முறையும் அதே பயம் தான்.
அவன் தன் தலைமுடியை வருடும் வேகம் சற்று குறைந்தது.
“ஜோஸ் எப்பவும் சொல்வார் ‘ரேஸிங் மட்டும்தான் உன் வாழ்க்கை, வேற எதுவும் இல்லை.’ ஆனா ஒவ்வொரு முறையும் நான் உன்னை விட்டுப் போகும்போது, அது எனக்கு ரொம்ப வலிச்சது. மத்த எல்லா பீட்டாக்கள் கூடவும் எனக்கு இருந்த தொடர்புகள்... அதெல்லாம் வெறும் விளம்பரத்துக்காகத்தான். கேமராவுக்காக, பத்திரிகைகளுக்காக. நான் உண்மையா யாரையுமே தொட்டது கூட இல்லை. நீதான் என் முதல் காதலன்... என் முதல் எல்லாமே."
சார்லஸின் கண்களில் கண்ணீர் ததும்பியது. அவன் உடல் நடுங்கியது. "உனக்கே அது தெரியும்தான்... ஆனா நீ என்னை ஒமேகாங்கிறதால வெறுத்தேன்னு நினைச்சு நான் ஒரு முட்டாளா இருந்துட்டேன்."
சார்லஸ் உடைந்துபோன குரலில் சொன்னான். "அந்த மழை நாள் என்னை உள்ளுக்குள் கொன்னுடுச்சு மேக்ஸ். அந்த உணர்வு… அது என்னை வருடக்கணக்கா சித்திரவதை செஞ்சது. நான் உன்னை வெறுக்குற மாதிரி நடிச்சேன். ஆனா உள்ளுக்குள்ள ஒவ்வொரு நாளும் உன்னைத்தான் நினைச்சேன். நேத்து எல்லாம் நடந்த பிறகும், நீ எழுந்து போயிடுவியோ, எல்லாம் ஒரு தப்புன்னு சொல்லிடுவியோன்னு நினைச்சு நான் ஒரு முட்டாளா பயந்தேன்."
அவனது கண்ணீர் மேக்ஸின் மார்பில் விழுந்தது. “ஆனா நான் இன்னும் உன்னை காதலிக்கிறேன். நான் உன்னை ரொம்ப காதலிக்கிறேன். நான் உன் கூடவே இருக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்… ஆனா நீ எனக்கு ஈடு செய்யணும். நீ என்னை ரொம்ப சந்தோஷமா வச்சுக்கணும். என்னை காயப்படுத்தின எல்லாத்துக்கும் நீ ஈடு செய்யணும்.”
மேக்ஸ், சார்லஸின் தலைமுடியை வருடியபடியே மென்மையாகப் புன்னகைத்தான். அவன் கண்களும் கலங்கியிருந்தன.
"நான் ஏத்துக்கிறேன்," என்று அவன் மென்மையாகக் கூறினான். "நான் உனக்கு ஈடு கொடுப்பேன். ஒவ்வொரு நாளும். நீ என்னை போகச் சொன்னா கூட, நான் போக மாட்டேன். நீ ரொம்ப அரியவன், ஆனா என்னோடவன்... நீ என் ஒமேகா, நான் உன் ஆல்ஃபா. நாம எப்பவும் ஒன்னா இருப்போம்."
சார்லஸ் தலையை உயர்த்தி மேக்ஸைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீரும் ஒரு புன்னகையும் இருந்தன. "உண்மையாவா?" என்று அவன் இன்னும் சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.
மேக்ஸ் அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "உண்மையாதான். நான் உன்னை விட்டு எப்பவும் போக மாட்டேன். நீதான் என் உயிர்."
இருவரும் ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி நீண்ட நேரம் அங்கேயே படுத்திருந்தனர். கண்ணீர் வழிந்தது ஆனால் அவை வலியின் கண்ணீர் அல்ல... அவை குணமடைதலின் கண்ணீர்.
தங்களை விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஆதியும் அந்தமுமாக அவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஏற்றுக்கொண்டனர். பல ஆண்டுகளாக இருந்த வலி, மெதுவாகக் குணமடைந்தது.
அவர்கள் நீண்ட நேரம் கூட்டில் படுத்திருந்தனர். மேக்ஸ் மென்மையாக சார்லஸின் முதுகைத் தடவினான். சார்லஸ் தன் முகத்தை அவன் மார்பில் புதைத்து, மெதுவாக மூச்சு விட்டான்.
"மேக்ஸ், நான் இன்னும் கொஞ்சம் தூங்கலாமா?" என்று சார்லஸ் மென்மையாகக் கேட்டான்.
மேக்ஸ் புன்னகைத்தான். "நல்லா தூங்கு. நான் இங்கதான் இருக்கேன்."
அவன் சார்லஸின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அவர்களின் நறுமணங்கள் கச்சிதமாகக் கலந்து, அறை முழுவதும் ஓர் இனிய வாசனையால் நிறைந்தன. அந்தத் தருணங்களில் வார்த்தைகள் தேவைப்படவில்லை. அமைதியான, மென்மையான அன்பு மட்டுமே.
16 நாட்கள் கழித்து – பெல்ஜிய கிராண்ட் பிரிக்ஸ், ஸ்பா-ஃபிராங்கோர்காம்ப்ஸ்
காலை சூரிய ஒளியில் அந்தப் ட்ராக் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. சார்லஸ் ஃபெராரி கேரேஜுக்குள் நுழைந்தபோது, அவன் உடல் முழுவதும் மேக்ஸின் ஆல்ஃபா வாசனை பரவியது. அது மிகவும் தெளிவாகவும், ஆழமாகவும் இருந்தது.
“சார்லஸ், யாரோ உன்னை கோர்ட் (court) பண்றாங்க போல இருக்கு,” என்று ஒரு ஃபெராரி பொறியாளர் புன்னகையுடன் கூறினார். “இந்த வாசனை… ரொம்ப தூக்கலா இருக்கு.”
சார்லஸ் புன்னகைத்தாலும், அவன் கண்கள் இயல்பாகவே மேக்ஸைத் தேடின. ரெட் புல் கேரேஜுக்கு அருகில், மேக்ஸ் அவனுக்கு ஒரு ரகசியப் புன்னகையை அளித்தான். யாருக்கும் தெரியாமல் அவர்கள் ரகசியமாக ஒன்று சேர்ந்திருந்தனர்.
அந்தச் சிறிய தருணங்களே அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருந்தன. யாரும் பார்க்காதபோது மேக்ஸ் சார்லஸுக்கு காபி கொண்டு வந்தான். அவனது விரல்கள் சார்லஸின் விரல்களை மென்மையாகத் தொட்டன. சார்லஸ் ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகை, பயமும் பரவசமும் கலந்ததாக இருந்தது. "இன்னும் கொஞ்சம் கவனமா இரு," என்று யாரும் கேட்காதபடி மேக்ஸ் மெதுவாகச் சொன்னான். "ஆனா உன்னைப் பார்க்காம என்னால இருக்க முடியலை."
சார்லஸ் புன்னகைத்தார். "நீயும்தான். நான் எங்க போனாலும் உன் வாசனை என்னை பின்தொடருது."
ஃபார்முலா 1-இன் அழுத்தங்களுக்கு மத்தியிலும், அவர்கள் சிறுசிறு இல்லறத் தருணங்களை அனுபவித்தனர். தகுதிச் சுற்றுக்கு முன்பு, மேக்ஸ் சார்லஸிடம் ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலைக் கொடுத்தார். சார்லஸ் அவரது கையை மென்மையாகத் தொட்டார். யாருக்கும் தெரியாத ரகசியங்கள்.
ஒருமுறை, அவர்கள் கேரேஜுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, சார்லஸ் மென்மையாகக் கேட்டார், “எதிர்காலத்துல நாம எப்படி இருப்போம்னு நினைக்கிற…?"
மேக்ஸ் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். “நாம ஒன்னா இருப்போம். ட்ராக்ல போட்டியாளர்களா, ஆனா வாழ்க்கையில... ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் துணையா இருப்போம்.”
சார்லஸின் இதயம் நெகிழ்ந்தது. பேடாக் பற்றிய பயம் இருந்தது; எல்லோருக்கும் தெரிந்தால் என்ன ஆகுமோ என்ற அச்சம் இருந்தாலும், அதைவிடப் பெரிய நம்பிக்கையும் இருந்தது.
காலைச் சூரியன் ஸ்பா ட்ராக் ஒளிரச் செய்ய, அவர்கள் இருவரும் ஒரு மூலையில் தனித்து நின்றார்கள். யாருமில்லாத ஓர் இடம்.
மேக்ஸ் மெதுவாக சார்லஸின் இடுப்பைப் பிடித்தான். அவர்கள் ஓடுதளத்தைப் பார்த்தார்கள். "எத்தனையோ காலமா சுத்திக்கிட்டே இருந்த ரெண்டு ஓநாய்கள்... கடைசியா ஒன்றோடொன்று ஓடுறதுக்கு தைரியத்தை வரவழைச்சிருச்சு ."
சார்லஸ் தன் தலையை அவன் தோளில் சாய்த்தான். அவன் கண்களில் நம்பிக்கை ஒளிர்ந்தது. “Two wolves who had spent years running in circles had finally found the courage to run side by side.”
முற்றும்